สวนส้ม

สวนส้ม ช.เจริญ
ที่อยู่ หมู่ 5 ต.ม่อนปิ่น อ.ฝาง จ.เชียงใหม่
โทรศัพท์ (053) 885255-6
เจ้าของ คุณครรชิต ตติปาณิเทพ (ประธานชมรมสวนส้ม ฝาง-แม่อาย-ไชยปราการ)
สวนส้มช.เจริญ เป็นสวนส้มขนาดกลางสวนหนึ่งในภาคเหนือ ที่มีการจัดการสวนอย่างดีเยี่ยม สภาพแวดล้อมของสวนอยู่บนเนินอย่างสวยงาม เปิดดำเนินการมาแล้ว 14 ปี ส้มสายน้ำผึ้งและส้มฟรีมองต์ของสวน ช.เจริญมีรสชาติดี มีชื่อเสียงเป็นที่นิยมของผู้บริโภคโดยทั่วไป ที่สวนมีกระบวนการคัดบรรจุที่ได้มาตรฐาน โดยส้มส่วนใหญ่จะบรรจุใส่กล่องส่งไปจำหน่ายที่กรุงเทพมหานคร

พันธุ์ส้มที่ปลูก

ปัจจุบันส้มที่ปลูกในสวน ช. เจริญมี 2 สายพันธุ์ คือ ส้มสายน้ำผึ้ง และ ส้มฟรีมองต์ โดยกล้าพันธุ์ในระยะแรกคุณครรชิตรับมาจากสวนส้มธนาธร ปัจจุบันทางสวนมีแปลงเพาะกล้าส้มของตนเอง เป็นส้มพันธุ์ปลอดโรค และยังจำหน่ายแก่เกตรกรตลอดจนผู้สนใจปลูกส้มทั่วไปในราคาถูก

การปลูก

สวนส้ม ช.เจริญ จะยกร่องแปลงปลูกส้มเป็นแนวขั้นบันได เนื่องจากสภาพสวนเป็นเนินมีระบบการระบายน้ำดี ทางสวนใช้ระยะปลูกค่อนข้างห่าง คือ ระยะ 4 x 6 เมตร การปลูกในระยะห่างเช่นนี้อาจจะทำให้ได้ผลผลิตต่ำในระยะแรก แต่มีข้อดีคือจัดการเรื่องความสะอาดใต้โคนต้น ตัดแต่งกิ่ง ได้ง่าย สะดวกในการควบคุมโรค ต้นส้มเกือบทั้งหมดเป็นส้มจากกิ่งตอน แต่ก็มีบางส่วนที่เป็นต้นติดตา โดยใช้ต้นตอเป็นส้มคลีโอพัตรา

การดูแลรักษา

การให้น้ำจะใช้บิ๊กกัน ซึ่งมีข้อดีคือจะล้างใบส้มได้ แต่ก็จะมีข้อเสียคือค่อนข้างเปลืองน้ำ การใช้มินิสปริงเกอร์จะมีต้นทุนต่ำกว่า และประหยัดน้ำได้มากกว่า แต่ล้างใบไม่ได้ ความถึ่ในการให้น้ำคือให้น้ำทุกๆ 3 วัน ปริมาณการให้น้ำ 200 ลิตรต่อครั้งต่อต้น ความกว้างของทรงพุ่มประมาณ 2-2.5 เมตร มีการตัดแต่งกิ่งเป็นประจำทุกๆ 4 เดือน ไม่มีการใช้ไม้ค้ำกิ่งส้ม มีการดายหญ้าบริเวณโคนต้นส้มทุกๆ 3 เดือน ทุกๆปีจะมีการนำปูนขาวผสมคอปเปอร์ซัลเฟต (จุนสี) ทาบริเวณใต้โคนต้น ป้องกันแมลง มด ปลวก เข้าทำลายต้นส้ม รวมไปถึงป้องกันโรครากเน่า-โคนเน่าด้วย

การจัดการหลังการเก็บเกี่ยว

สวนส้มช.เจริญ มีการจัดการหลังการเก็บเกี่ยวเป็นไปตามมาตรฐาน มีการใช้อุปกรณ์เก็บเกี่ยวที่อยู่ในระดับเดียวกับสวนส้มขนาดใหญ่ ในขั้นตอนการคัดบรรจุมีการจัดการที่ดี มีเครื่องจักรประสิทธิภาพสูง จึงทำให้มีส้มที่เสียหายในระหว่างคัดบรรจุน้อยมาก ทางสวนมีสติกเกอร์เป็นของตัวเอง มีการคัดเกรดส้มเป็นเกรดต่างๆ ตามมาตรฐานที่กำหนดขึ้น เพื่อเป็นการรับประกันคุณภาพส้มก่อนส่งถึงมือผู้บริโภค

Crème glacée

Le terme générique glace regroupe deux desserts glacés différents :
La crème glacée est élaborée à partir de produits laitiers tels que la crème et le lait, mais également les jaunes d'œufs, combinée à des arômes et/ou (depuis peu) à des édulcorants comme le sucre.
Le sorbet qui est un mélange de sirop de sucre (50% eau, 50% sucre) et de pulpe de fruit, ou d'un arôme, ou d'un alcool.
Ces préparations sont refroidies, en mouvement continu pour éviter la formation de gros cristaux de glace, dans une machine appelée sorbetière.

Histoire

On en produisait en Chine bien avant notre ère ; refroidie par la neige ou la glace, puis en exposant le récipient au ruissellement d'un mélange eau-salpêtre. Les Arabes ont importé cette technique chinoise pour produire les charbâts (sorbets).
Les crèmes glacées étaient bien connues des Ottomans, ou même des Perses. Une région en particulier dans l'actuelle Turquie, dans la province de Marach présente une glace de consistance très élastique et au goût assez prononcé à l'odeur de lait de brebis. D'après Eric Hansen, auteur d'un ouvrage sur les orchidées, "Orchid Fever", elle est fabriquée à partir de bulbes d'orchidées, (se prononce chalep en turc ou en arabe) connues pour leurs qualités gélifiantes. La tradition de la glace à l'orchidée, à Maras, remontait à plus de trois siècles.
En Europe, c'est Marco Polo revenant de la Chine qui – au XIIIe siècle – fit connaître, en Italie d'abord, les glaces produites toute l'année grâce au secret chinois. Les glaces ont d'abord été réservées aux tables royales et papales, mais à la fin du XIXe siècle, des marchands de glaces déambulaient déjà dans les rues des capitales, avec un succès jamais démenti.

Poids économique Bien qu'en légère régression (en consommation annuelle par personne) dans les pays riches, le marché de la crème glacée, lié à celui de l'Industrie laitière a un poids considérable. Les États-Unis ont produit à eux-seuls 4,9 milliards de litres de crème glacée en 1988. L'argent dépensé en achat de glaces dans le monde chaque année correspond à la quantité d'argent qui serait nécessaire pour assurer la scolarisation de tous les enfants et adolescents de la planète, note l'ONU. Les principaux importateurs de crème glacée et d’autres aliments glacés en 2005 ont été le Royaume-Uni, la France et l’Allemagne, devant l’Espagne, les Pays-Bas et la Belgique. Elle approche ou dépasse souvent les 10 litres par habitants et par an, essentiellement acheté en format familial dans les pays disposant d'une bonne infrastructure de supermarchés. Dans certains pays, notamment le Canada, la part de marché du yoghourt glacé, associé à un produit moins riche en matière grasse progresse rapidement (4% des ventes en 2005).

Province de Chiang Mai

La province de Chiang Mai (Thaï เชียงใหม่) est la deuxième plus grande province (changwat) de la Thaïlande, elle est située au nord du pays.
Les provinces adjacentes (dans le sens des aiguilles d’une montre en partant du nord-est) sont : province de Chiang Rai, province de Lampang, province de Lamphun, province de Tak et province de Mae Hong Son. Au nord se trouve la Birmanie.

Géographie

La région est très montagneuse, les montagnes s'étendant habituellement dans la direction de nord-sud. La rivière Ping qui traverse la province du nord au sud, est un des tributaires principaux du fleuve Chao Phraya ; il prend sa source dans les montagnes de Chiang Dao. La plus haute montagne de Thaïlande à 2575 mètres d’altitude, le Doi Inthanon est situé dans la province, au sud-ouest de la ville de Chiang Mai.
Les parcs nationaux de la province de Chiang Mai sont : Doi Inthanon, Doi Suthep-Pui, Mae Ping, Sri Lanna, Huay Nam Dang, Mae Phang et Chiang Dao.

Histoire

La cité de Chiang Mai était la capitale du royaume Lannathai après sa fondation en 1296. En 1599, le royaume a perdu son indépendance et est devenu une partie du royaume d'Ayutthaya. 1932 la province de Chiang Mai est devenue la deuxième subdivision de la Thaïlande quand l'appareil administratif de Monthon Phayap, les restes du royaume de Lanna, a été dissous.

Scyphozoa

Les scyphozoaires (classe des Scyphozoa) sont un taxon d'animaux cnidaires. Ils sont généralement appelés méduses, bien que ce terme désigne aussi un stade particulier dans la vie reproductive des cnidaires. Les méduses sont des organismes transparents et gélatineux qui peuvent renfermer jusqu'à 95% d'eau.
La majorité des scyphozoaires passent par les deux stades polype et méduse, avec prédominance du stade méduse.

Reproduction et cycle de vie

Les gonades des Scyphozoaires sont d'origine endodermique. La plupart des méduses passent par deux formes différentes durant leur cycle de vie :
la première est planctonique, la forme méduse libre,
la seconde est benthique, la forme polype qui est fixée.
Le stade fixé est représenté par un polype appelé scyphistome, le plus souvent solitaire. Ce dernier produit de jeunes méduses (éphyrules) par strobilation: l'animal bourgeonne en se débitant par tranche à la partie supérieure du corps. Le scyphistome n'est pas sexué, mais une sorte de larve persistant, tandis que la scyphoméduse grandit en se modifiant pour permettre la reproduction.

ต้นหลิว

ชื่อ หลิวใต้หวัน

ชื่อพื้นเมือง หลิวใต้หวัน หลิวดอก

ชื่อวิทยาศาสตร์ Cuphea hyssopifolia HBK.

ชื่อวงศ์ LYTHRACEAE

ชื่อสามัญ False Heather,Elfin Herb

การขยายพันธุ์ ปักชำ

ลักษณะต้น ไม้พุ่มเตี้ยขนาดเล็ก สูง 30-50 เซนติเมตร แตกกิ่งก้านมากทำให้เป็นพุ่มแน่น ใบเดี่ยว มีขนาดเล็กประมาณ 1 เซนติเมตร ใบหนา แข็ง และสาก สีเขียวเข้มเป็นมัน ใบมีรูปร่างเรียว ปลายแหลม ดอกเดี่ยว ออกตามปลายกิ่ง หรือซอกใบ กลีบเลี้ยงสีเขียว อมเหลือง กลีบดอกขนาดเล็ก สีม่วงอ่อนและข่ว มีกลีบดอก 5 กลีบนิเวศวิทยา ปลูกได้ในดินทุกชนิด ชอบความชื้นสูง น้ำไม่ท่วมขัง ชอบแดดจัดเต็มวัน ลักษณะทั่วไป ไม้พุ่ม เป็นพรรณไม้พุ่มขนาดเล็ก ที่มีทรวดทรงของลำต้นเตี้ย แตกกิ่งก้านสาขาเล็กๆ ออก รอบต้นจนแน่นทึบ ลำต้นสูงประมาณ 12-20 นิ้ว ใบเป็นใบเดี่ยว หลิวไต้หวันนี้ขนาดใบจะเล็ก ซึ่งเล็กอยู่ประมาณ 1 เซนติเมตรเท่านั้น มีสีเขียวเข้มและเป้นมัน เนื้อใบหนาแข็งและระคายมือ มีใบดกจะแตกออกจนเป็นพุ่มหนาทึบ จะแตกออกตรงโคนก้านใบตรงส่วนยอดของลำต้น ดอกมีสีม่วงสดหรือสีขาว ซึ่งดอกของหลิวไต้หวัน นี้มีขนาดเล็กมาก ประมาณ 8 มิลลิเมตร และมีฐานรองดอกเป็นรูปกรวยสีเขียวเหลือง ตรงปลายจะมีกลีบเล็กๆ อยู่ 5-6 กลีบ เป็นพรรณไม้กลางแจ้งที่ชอบแสงแดดจ้าทั้งวัน การปลูกเลี้ยงง่าย ขึ้นได้ทั่วไปโดยไม่เลือกดิน แต่เมื่อโตขึ้นควรจะเติมปุ๋ยให้ดีบ้าง ต้นจะได้ไม่ชะงักการเจริญเติบโต ต้องการน้ำและความชุ่มชื้นปานกลาง

Diable

Le Diable (latin : diabolus, du grec diabolos) est l'esprit ou le principe du mal selon les religions du Livre. Dans la tradition chrétienne, il s'agit d'un ange déchu. Contrairement à une croyance populaire, il n'est pas l'opposé de Dieu, comme le dit Priscillien, car en tant qu'ange, il est et reste une des créatures de Dieu. Il représente la personnification du mal, personnification qui apparait au VIe siècle av. J.-C.. Son aspect varie entre l'homme et l'animal réel ou imaginaire (bouc, dragon, rapace, etc.), le plus souvent aux traits hideux et repoussants

ดอกมะลิ

มะลิ เป็นพืชดอก ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Jasminum sambac พบได้ในเอเชีย ดอกมีกลิ่นหอมเย็น คนไทยนิยมนำมาลอยน้ำเย็นเพื่อดื่ม

Jasminum sambac (syn. Nyctanthes sambac) is a species of jasmine native to southern Asia, in India, Philippines, Myanmar and Sri Lanka. Common names include Arabian Jasmine, Mogra (Hindi and Marathi), Mallikā (Sanskrit), Kampupot, Melati (Malay and Indonesian Language), Sampaguita (Filipino), Mallepuvvu (Telugu), Mallikaipu (Tamil), Mallige (Kannada) and Kaliyan (Urdu).
It is an evergreen vine or shrub reaching up to 1-3 m tall. The leaves are opposite or in whorls of three, simple (not pinnate, like most other jasmines), ovate, 4-12.5 cm long and 2-7.5 cm broad. The flowers are produced in clusters of 3-12 together, strongly scented, with a white corolla 2-3 cm diameter with 5-9 lobes. The flowers open at night, and close in the morning. The fruit is a purple-black berry 1 cm in diameter.

Un singe

Un singe (du latin simius) est un animal faisant partie de l'ordre des primates. On regroupe sous ce terme les 264 espèces formant l'infra-ordre des Simiiformes à l'exclusion de l'homme. En tant que groupe les singes sont donc paraphylétiques, mais cela ne suppose pas un problème aux yeux des taxinomistes puisque le terme a très rarement été utilisé comme taxon. Parfois on exclut des singes proprement dits tous les grands singes hominoïdes. C'est pourquoi on préfère parfois le terme de primate qui ne présente pas cette ambiguïté puisque cet ordre inclut systématiquement Homo sapiens (et aussi d'autres espèces qui ne sont pas des simiiformes).
Le terme de grand singe désigne toutes les espèces faisant partie des hominoïdés à l'exclusion de l'homme, c'est-à-dire les espèces actuelles de gorilles, chimpanzés communs ou bonobos, orangs-outans et gibbons, ainsi que certaines espèces aujourd'hui éteintes.
Les adjectifs se rapportant au singe sont simien et simiesque. Ce dernier qualifie aussi une apparence qui rappelle celle du singe, notamment pour un être humain.

++>>U-S-A<<++

Les États-Unis, ou États-Unis d'Amérique en forme longue[2], sont une république constitutionnelle à régime présidentiel, et un État fédéral d'Amérique du Nord.
Constitué de cinquante États, quarante-huit d'entre-eux sont adjacents les uns aux autres et situés entre l'océan Atlantique et l'océan Pacifique, d'est en ouest, puis bordés au nord par le Canada et au sud par le Mexique. L'Alaska est situé à l'ouest du Canada, alors que Hawaii est un État insulaire situé au milieu de l'océan Pacifique. De plus, le pays est composé de quatorze territoires insulaires disséminés dans la mer des Caraïbes et le Pacifique, ainsi que de bases militaires permanentes situées dans différents pays aux quatre coins de la planète[3]. La capitale fédérale Washington est dans le District de Columbia, un district fédéral hors des 50 États.

Bague (bijou)

Une bague est un bijou qui se porte au doigt. De fait, elle a une forme d'anneau, plus ou moins large, serti ou non de pierres, quelque fois gravé.

Quand l'anneau comporte une partie sertie, on la désigne sous le terme chaton.

Une bague-poison est une bague dont le chaton coulisse de manière à faire apparaître une petite cache où pouvait se placer du poison par exemple.

La bague de mariage signifie l'alliance entre les époux.